A TOTAL WORLD PERSPECTIVE

A
TOTAL WORLD PERSPECTIVE
FOR THE UNIDA CHURCH

IN THE FACE OF THE THIRD MILLENNIUM

AND THE 21ST CENTURY
By Rev. Gamaliel B. Filio

PROLOGUE
VISION is a burden to the leadership. But to a Church, it is the sign that it is ALIVE.

The problem with vision is that it is, often times, so hard to understand and to accept in the present time. For it speaks of a future that cannot be immediately perceived, much less be completely understood.
Because people can only feel a sense of urgency about something that presently stares at them face to face, and it is mostly on this that they are forced to act or react. When one thing happens, they react to it. When an innovation is introduced, they either imitate or denounce it. It is something that they consider urgent because it is staring at them on the up-front.
But acting or reacting on things that some visionaries say are bound to happen, and therefore cannot be seen nor felt at the present time, just do not command such urgent attention. This is human nature. But there are times when we have to veer away from the way things are usually conceptualized, done, executed or implemented. The Church must have vision. Simply because it is spiritual and not physical as a whole.
And to enable it to do this, the Church must have a total perspective of the world around it. A world that is constantly changing (progressing?) and is always trying to shake the Church away from its moorings. But the Church must not be moved.

PERSPECTIVE
The world that Jesus Christ referred to when He said, “Go ye therefore into the world…” is now a totally different world. The Great Commission that Christ gave has never changed and will never change, but the world which is the target of the message of the Saving Grace of the Lord has turned over several thousand times.
Are we saying that Christian perspective must change? No. But it has to be widened, considerably expanded, to the extent that the Church’s work can cover the total world perspective. WE MUST EXPAND THE BORDERS OF THE WORK OF THE CHURCH.

UNIDA TARGET
We should therefore be:
· A Church that answers the needs and stands up to the challenge of a Technology & Communication-Driven World.
· A Church that always emerges victorious in the marketplace of ideas and faith.
· A Church that can identify the current “battleground” for the souls of men and become relevant in it
· A Church that can withstand the onslaught of the winds of change.

THE CHANGING VIEW OF THE WORLD
The Old World. When Christ said “Go ye into the world…”, he was referring to the WHOLE round WORLD and the universe around it. But the limited knowledge of the people He was talking to prevented them from understanding the total width and breadth of that world. Because to them the world was a FLAT area consisting of only the places they have seen or heard of and traveling beyond the flat area is unimaginable because they will fall into limbo. This is the limit of the their perspective of the world at the time.

The New World. Copernicus came, followed by Galileo and they found out through scientific studies that the earth is round. People soon traveled by ocean-going ships beyond the flat area and did not fall into limbo and they proved that the world is bigger than they thought; and it is round. They also found countries and people beyond the horizon and they called these places the New World. They found out how big the world was. Columbus soon discovered America, Marco Polo went to China, and Magellan discovered that there are people in the islands later called Filipinas after King Felipe of Spain. During these times people traveled by horseback and in groups by horse-drawn carriages and stagecoaches.

The Present World. If the world became bigger in the New World. It began to become smaller, to shrink by means of advances in science and inventions. Henry Ford invented the horseless carriage, the automobile or Car, and later the Wright brothers invented the airplane and the world was on its way. Soon, air travel became ordinary and the whole world became accessible and reachable. Radio, telegraph, television, satellite signals, cable TV, the Internet converted the whole world into a global village, making every nook and corner of the world within reach.

The Virtual World. The previous three worlds discussed are physical. The fourth is not. It is in the world but it has no geographical location. Advances made by man in science and most especially in Information & Communication Technology has created a virtual world not apart from the physical one but very much distinct from it. It has its own language and is capable of fast communication that can reach every nook of the earth in volume and speed beyond our imagination. The FUTURE is indeed here already. Take note of the world millennium celebration that was broadcast and telecast simultaneously in every country around the world. And this makes one wonder: what about a simultaneous broadcast and telecast of the message of the Saving Grace of the Lord?

A MAJOR CONCERN:
TECHNOLOGY & COMMUNICATION
BUT are our pastors and workers ready to face a Technology & Communication-Driven World, or do we all really understand our TOTAL WORLD, which is both physical and virtual and its relationship with our SPIRITUAL WORLD?
The answer is a big fat NO. Is this an indictment of the Unida Church? No, not Unida alone but the whole fellowship of believers in the Philippines. We are all not ready.
The Christian Churches are now in radio and television communicating the gospel to the people. Through this the Christian Presence is established in the visibly most effective means of bringing and selling a message or information to the people. But with the coming of the future, the present is revised. For the present and the future is forged together in the Virtual World created by Information & Communication Technology. And here there is no clear Filipino Christian Presence yet.
I definitely cannot think for the whole Christian fellowship of believers, but being one of the Generales, I can think for the Unida Church.
The Unida Church must pioneer the establishment of the Christian Presence in NETRADIO and NETTV and must fully use the communication & information venues of the INTERNET.

OUR NEXT CONCERN:
THE MARKETPLACE OF IDEAS AND FAITH
We are sure about our faith. We are sure about the God that we serve. We are sure about our salvation.
Let us put ourselves to the test by being in the marketplace of IDEAS and FAITH through the present Information & Communication Technology. The faith of our forefathers, our original “mga pangulong tagapaglingkod ng iglesia Unida”, withstood the test of time and new ideas and ideologies. We believe that we, too, can fight the good fight in our physical and virtual world so that the Kingdom of God will prevail.
But we must prepare ourselves.

OUR THIRD CONCERN:
THE CURRENT BATTLEGROUND
The new battleground is the virtual world created by the Information & Communication Technology.
Some are saying that computers are satanic and therefore we should not use it, much less touch it. They are partly correct because the minions of satan are using it to purvey false teachings and satan worship. But it is precisely because of this that we should be there to counter them by answering with the Word of God. If we don’t we will lose by default and we will answer to God.

OUR FOURTH CONCERN:
THE WINDS OF CHANGE
The winds of change is upon us. I have discussed this in another article and so I will not elaborate on this here. Let it suffice that I quote the words of a non-christian whose teaching of non-violence is so Christian, Mahatma Ghandi:
“Let us open our windows so that the winds of beliefs and faith of other cultures can freely flow in and out of our house, but never permit these strong winds to blow our house down.”

OUR MAIN RESPONSIBILITY:
AN UNBLEMISHED CHURCH
“…..even as Christ also loved the Church, and gave Himself for it; That he might sanctify and cleanse it with the washing of water by the word, That He might present it to Himself a glorious Church, not having spot, or wrinkle, or any such thing; but that it should be holy and without blemish.” Ephesians 5:25-27

WE HAVE presented a total world perspective that challenges the wisdom, strength, preparedness, and faith of Christians today. The first inclination is for us to retreat into our Christian shell and let this world pass by. But if we do this a lot of souls will be left unsaved and this the Lord does not want. Because when He comes for the second time, we must present to Him a glorious Church that is without blemish. Christians must not run away from their responsibility. But the time to do it is now. LET US DO IT!

"IGLAP" Tsapter Wan

Iglap!
"At Biglang Dumating Ang Bukas!"
Ni Rev. Gamaliel B. Filio
Unang Kabanata Ng Isang Serye

PROLOGUE
Matagal ko nang binalak na sumulat ng isang aklat. Ito para sa akin ay isang bagay na tiyak. Ang nasa balag ng alanganin lamang ay kung kelan. Pero nawala na ang alinlangan. Ngayon na.
Ang unang dalawa at kalahating tsapter ng librong ito ay isinulat namin nuong 1999. Ipinakita namin ito sa aming lektura ukol sa Pastoral Leadership sa harap ng mga laykong nag-aaral sa Lay Leaders institute bilang pagpapakilala sa sarili at sa aming pananaw ukol sa iglesia at sa bagong mundo.
Naging napakabilis ng pagbabago ng mundo. Bigla. Iglap. Naganap ng halos hindi mo napuna. Nagising tayo isang umaga na ang iglesia, at ang lahat ng mga institusyon, at ang lahat ng tao ay nasa harap na ng isang BAGONG MUNDO. Ano ang gagawin ng Iglesia? Ito ang papaksain ng libro sa isang kakaibang paraan ng pagsasalaysay.
Ito sabi ang ko nuong 1999 sabay lagay sa mesa ng manuskrito. Nanatili ito duon. Hanggang nuong 2001 ay itanong sa akin ng isang layko kung nasaan na ang aklat na ipinangako kong tatapusin ko nuong 1999. Lumipas pa ang dalawang taon bago ko muling dinampot ang manuskrito at eto na nga. Tikman ninyo.
Ang tanong e me karapatan ba naman akong sumulat? S’yanga naman. Sino ba iyong nagsabing ang isang manunulat ay isinisilang, hindi ginagawa. Paano ito malalaman ng isang tao? Madali para sa akin. Ganito ‘yun! Ang sukatan ay kung ma-publish ang akda mo ng mga nangungunang publikasyon. Ang una kong short story ay nalathala sa Liwayway. Marami pang sumunod sa Bulaklak, Pilipino Free Press, Tagumpay, atbp. Nagwagi na rin ako ng Gantimpalang Liwayway sa pagsulat ng nobela na may pamagat na “Sigwa.” Sa lahat ng mga akdang ito ay binayaran ako. Biruin mo, inilathala na ang akda mo binayaran ka pa! Nang tanggapin ko ang isang libong pisong gantimpala mula sa Liwayway Publications nuong 1966, sinabi ko sa sarili, manunulat na nga ako.
Iisa ang una kong nakilalang evangelista o tagapangaral. Malakas ang kaniyang tinig, mahusay magsermon, at sa tingin namin nuon ay memorize yata niya ang buong Bibliya, pati ang kilalagyan ng bawa’t aklat, kapitolo, at versiculo. Mahusay siyang magturo at nuong kaniyang kapanahunan ay hindi natatakot sa patalim o baril sa kaniyang pangangaral ng tamang aral sa mga tribunang pampubliko. Hanggang sa siya ay pumanaw ay siya pa rin ang nag-iisang evangelista para sa amin. “Kasi tatay mo siya,” ang itutudyo sa akin ng iba. At isasagot ko, “Tama, ang nag-iisang dahilan ay sapagkat tatay namin siya.”
Ang aklat na ito kung gayon ay binanghay namin sa alaala ng aming ama, Ob. Eugenio R. Filio, Sr…. At sa aming inang si Aling Delay, ang aking unang guro, bago pa dumating ang aking mga guro sa paaralan. At sa huli, sa asawa ng pastor na ayaw patawag ng pastora, si Lucy Mariano Filio, retired principal ng Baclaran Elementary School.

Iglap!
Tsapter Wan
“Iglap! Minsan, Isang Araw….”

Nagising ako isang madaling araw. Bumalikwas.

Susulat ako ng isang libro! Malakas na wika ko.

Bumungkalit ako ng tawa. Sino naman ang me sabi sa’yo na me karapatan kang sumulat ng isang banal na aklat? Nanununya. Nang-iinsulto.

Hindi banal na aklat ang isusulat ko. Nag-iisa lamang ang Banal na Aklat. Ang Biblia. Ang lahat ng iba ay nagpapanggap lamang. Tanong ko. Sagot ko.

Ang taray mo naman!

Taroy! Hindi taray. Lalaki ako.

Nagpapatawa ka ba o ano? Hindi ako natatawa! E, ano kung gayon ang isusulat mo?

Tungkol sa paksang alam na alam ko. Ako…. At aking iglesia. Ang Unida.

Ha!!!! Sino naman ang babasa ng tungkol sa iyo? Ano naman ang tingin mo sa sarili mo? Si Og Mandino? Si Max Locado? Si John Maxwell? Si Charles Swindoll? Si Billy Graham?

Oo nga ano? Alisin na natin ako. Ang Unida. Iyan ang isusulat ko.

O, di ang aklat ay pang-Unida lamang?

Ang aklat ay para sa lahat sapagkat ang manunulat ay para sa lahat.

At ipamimigay mo ng walang bayad!

At ibibigay ko sa mga magbabayad.

Nahihibang ka! Nasisira ang ulo!. Nababaliw! Kahit ipagbili mo iyan ng mura ay walang tatangko sa iyo.

Hindi ko ipagbibili ng mura. Mahal! Iyong kapag pinakawalan mo ang pera ay pahahalagahan mo ang binili mo. Ang nagbibigay ng kahalagahan sa isang bagay ay ang halagang ipinapalit natin upang ito ay maging atin.

Saan mo naman natutunan iyan?

Sa Dios!

Sa Dios?

Oo, nagkaroon ka lamang ng malaking kahalagahan sa harap ng tao at sa harap ng demonyo nang bayaran mismo ng Dios sa pamamagitan ng buhay ni Kristo ang buhay mo. Kaya’t pati demonyo ay alanganin sa’yo, kasi alam niya kung gaano ka kahalaga sa Dios. Hindi basta-basta Niya pababayaang mapasa-demonyo ang isang binayaran Niya ng sariling buhay.

Tingnan mo! Tingnan mo kung paano kang magsalita. Salitang kalye.

Sa kalye ako nagmula. Ito ang aking wika.

Ow? Hindi ako naniniwala. English. Bakit hindi English ang gamitin mong wika. Mahilig ka du’n di ba? Ang yabang-yabang mo pa nga, inglis ka nang inglis sa mga sermon mo. Sa tingin ko nga, gusto mo buong sermon mo inglis. Why don’t you use English in your book?

Ano ang silbi ng paggamit ng isang wika na hindi naman naiintindihan ng lahat! Ang isang wika ay ginagamit upang maunawaan ka. Kung hindi ka nauunawaan ng lahat ay ano ang silbi nito? Para ka lamang nagbato ng salita sa hangin.

Ang ganda naman ng sinabi mo. Orihinal ba iyan?

Hindi.

Saan mo kinuha?

Sa Biblia.

Saan duon?

Sa kaniyang kabuuan.

Ang ibig mong sabihin ay kailangang basahin ko ang buong Biblia?

Oo. Upang maunawaan mo ang sinasabi nito.

Nakakatuwa ka.

Nakakatuwa o nakakatawa?

May pagkakaiba ba?

Ang nakakatawa ay nakakasakit ng damdamin. Ang nakakatuwa ay nakakaintriga.

Kung magsalita ka ay parang hindi ka pastor…parang karaniwang tao lang.

Karaniwang tao lang ako bago ako naging pastor. Karaniwang tao pa rin ako ngayon.
(Sundan ang kasunod na kabanata…..)

"IGLAP!" Tsapter Tu

Iglap!
Tsapter Tu
“Pen de Serapen, de kutsilyo, de almasen..”

Anong klaseng aklat ba ito? Seryoso o nagpapatawa? Malalim o mababaw? Pangmasa o pangmayaman? Mamili ka….sige… “penpen de serapen de kutsilyo…” Teka isang tanong pa, English ba o wikang Filipino. Jack en Poy na lang kaya?

Ang buhay ay pamimili. Bago ka pa isilang pamimili na agad.

“Ang gusto ko,” sabi ng nanay mo, “kung babae Consuelo at kung lalaki ay Segismundo.”

“Matanda pa sa humukay ng ilog ang mga pangalang iyan,” sansala ng tatay. “Dapat modern tulad ng Edward o Catherine, me arrive.”

Pero siyempre hindi magpapatalbog si Lola. “Hindi maaari. Ang magiging pangalan niya ay Telesforo kung lalaki at kung babae Brigida.”

“Hep-hep! Tekamuna! Susundin natin ang kalendaryo ni Honorio Lopez,” sabad ni Lolo Bonifacio, “Maria o di kaya ay Jose. Iyan ang magiging pangalan ng unang apo ko.”

Kamukat-mukat, ang naging pangalan ng apo? Segismundo Edward Telesforo Jose Bonifacio M. Dimaculangan. At ang sumunod na babae naman ay naging Consuelo Catherine Brigida Maria Lagrimas M. Dimaculangan.

Ang siste ay ito, nang magsimula nang mag-iskul ang dalawang apo ay galit na galit sa kanila ang dalawang apo sapagkat hirap na hirap pag-aralan ang pagsulat ng kanilang mga pangalan.

Kamukat-mukat uli, ang lalaki ay naging Edward na lamang at ang babae ay, nahulaan ninyo, Catherine. PAMIMIILI. Sila rin ang nasunod sa huli sa legal names nila.
]
Maraming mga Dios sa “Pamilihan” ng mga relihiyon at pananampalataya. Singluma na ito ng “Lumang Tipan” o Old Testament. Nguni’t iisa lamang ang tunay na Dios.

There is only ONE God.
There is only One Lord.
There is only Saviour.
There is only Name given for our Salvation.
JESUS.

Ang buhay ay isang paglalakbay sa pakikipatagpo sa tunay na Dios at sa tunay na tagapagligtas. Natagpuan mo na ba siya?

Biglang naging seryoso, no? Pero lutasin natin ang tanong ko sa simula, anong uring aklat? Seryoso o nagpapatawa? Malalim o mababaw? Pangmasa o pangmayaman? English o wikang Filipino? Kung IISA lamang ang Dios ay kabaligtaran ang dami ng klase ng aklat. Ano ang aklat na itong sinulat namin?

Inimbento ng mga kano ang ice cream at ang iba’t ibang sundaes at malalamig na sweets. Pero wala silang HALO-HALO. Pinoy ito. May labing-dalawang halong minatamis at sa ispesyal na halo-halo ay mayroon pang dalawang scoop na sorbetes sa ibabaw ng kinaskas na yelo na hinaluan ng gatas.

Ang lahat ng ito ay hahaluin mo sa isang mataas na baso hanggang hindi mo na mapansin ang kaskas na yelo at ang mga minatamis ay magkakahalo na. Malamig, masarap, matamis at pinoy na pinoy.

Ang aklat na ito kung gayon ay parang halo-halo. Minsan ay nagpapatawa at minsan ay seryoso. Kadalasan ay mababaw nguni’t may pagkakataon din namang malalim. Pero minsan naman ay hindi mo mawari kung malalim o mababaw. Minsan English, minsan Filipino. Pangmasa ito kung gusto mo at pangyaman kung pagiging-dapatin mo. Nasa iyo, hindi ka pipilitin. Sapagkat ikaw naman ang kakain…upsss…babasa pala.

Kung ang aklat na ito ay magiging kasing-sarap ng Halo-Halong Pinoy, ewan namin. Pero sana…..sana…
(Sundan sa susunod na kabanata…)

"IGLAP" Tsapter Tri

IGLAP!
Tsapter Tri
“Kung mangarap ka’t magising…”

MULA sa pagkaidlip ay napamulagat ako. Saan ako naroon? Anong araw ngayon? Anong oras na? Umaga, tanghali, o gabi? Sa loob ng maraming sandali nangapa ako sa mga sulok ng utak ko. Kinakabahan ako. Ba’t wala akong maalala? Bigla, lumilanga-linga ako. Nasaan ang librong “The Story of Rip Van Winkle” na binabasa ko? Wala! At nuon ko napansin ang kapaligiran ko. Hindi ko kilala ang mga furnitures at appliances na nakikita ko. Hindi ko bahay ito. O, hindi nga ba!?

Ano ito? Sulat. “Daddy,” ang nabasa ko, “nasa kapilya na kami.” Pero hindi iyon ang tumawag ng pansin ko, kundi ang petsa. Dec. 25, 2015. Teka, teka, ang alam ko, ang kasalukuyang taon ay 2005 pa lang. Huwag mong sabihing….

Marahas kong binuksan ang pinto at lumabas. Lalong lumalim ang pagtataka. Iba na ang lahat. Ibang-iba ang paligid. Bumalik ako sa loob. Nag-isip. Bumalik ang tingin sa sulat.
Pagkatapos ay binuksan ko ang pinto at tumingin sa labas. Lumabas at mabilis na lumakad. Ang kapilya, nasaan ang kapilya? Dito lang ‘yun. Dito lang, Ahhhhh ayun!

Malayo pa ay dinig ko na ang masayang awitan. Ang electric guitar, drums, keyboard at iba pang instrumentong kumakalansing! Kumakalansing?! Nagmadali ako.

Bumulaga sa akin ang buong kongregasyon na nag-aawitan, nagsasayawan. Masaya. Bigay na bigay ang pag-awit at bigay na bigay ang pagsasayaw. Ibang sayaw, o iba nga ba? Pareho din pero….pero, iba ang indayog. Iba ang dating. Iba ang ibig sabihin? Praise & Worship? Biglang rumagasa ang kaba sa dibdib ko. Iba na ang gawaing ito, isang hakbang na higit sa inisip ko. Dios ko! Ako, ang nagdala, nagpasok ng gawaing ito sa kapilyang ito. Ako! Ganito ba katindi ang intensiyon ko?

Tumignin ako sa paligid. Wala akong makitang kakilala. Hindi ko makita ang pamilya ko. Nasaan sila sa gitna ang nag-iindayugang mga katawan sa harap ko?

Nag-iba ang tugtog ng banda. Tugtog na nagbababala na mayroong darating. Sa kanang bahagi ng pulpito lumabas ang isang lalaki. Putting-putting ang suot. Nagsasayaw, umaawit. Pumapagitna habang malanding umiindak sa saliw ng tugtog at awit. At nagsimulang magsalita, mangaral sa ritmo ng tugtog. Ang tinig ay nanunuot, tumatawag ng damdamin. Ang lahat ng mata ay tumutok sa kaniya. Umugong ang paligid. May tumili. At naghari ang sigaw ng pagpupuri! Pagpupuri? Para kangino?

Bigla nag-iba ang pagsasalita, kangina nauunawaan ko. Ngayon gibberish ang salita. Paulit-ulit. Sumunod ang mga tao. Sabay-sabay. Umugong. Mga salitang hindi ko maunawaan. Dios ko, ako lang ba sa lipunpung ito ang hindi nakakaintindi sa ugong na ito?

Isa-isang naglapitan ang mga tao sa lalaking nagsasalita ng hindi ko maintindihan. Naghihiyawan. Naghahalakhakan. Walang patumanggang awitan, tugtugan at sayawan at halakhakan! Nakakapanindig balahibong halakhakan. Pagpupuri? Para kangino? Isa-isa dinunggol sila ng nakabukas na palad ng nakaputing lalaki. Isa-isa paatras silang bumagsak. At sa tuwing may bumabagsak lumalakas ang hiyawan, laong tumtindi ang awitan laluna ang sayawan. Sino ang pinupuri, hindi ko makita. Ako lang kaya ang hindi nakakakita? Nakakadama?

Sumigaw ako ng malakas. Nguni’t hindi ko narinig ang sarili ko. Nalunod ito ng lalong lumakas pang ugong ng kawan sa harap ko.
Hindi na ako nakatiis. Mabilis akong lumabas, nakatakip ang dalawang kamay sa ulo. Sa labas, tumakbo akong walang direksiyon. Nang biglang nanuot ang tinig ng isang dalagita.

“Lolo! Lolo!” Hindi ko agad nakilala ang mukha na dalagita na nakalabas ang ulo sa isang bagong modelong kotse na minamaneho. Pero saglit lang, kagyat namukhaan ko. Si Bebel, dalagita na ang apo ko? “Lolo, hinihintay ka na naming sa Grand Unida Temple.”

Sumakay ako at nakita kong ibang lugar ang pinupuntahan namin. At bumukana kami sa isang malawak na lugar. Maganda ang landscaping at kalagitnaan ay naruon ang isang napakaganda at napakalaking templo na mayroong video wall sa harapan na nagsasabing THE GRAND UNIDA TEMPLE! WELCOME TO THE HOME CHURCH OF FIVE BISHOPS!
Luminga-linga ako. Wala akong makitang lugar na paparadahan. Ang nakita sa aming harapan ay ang makapal na dingding ng templo. Nagtatanong ang mata ko kay Bebel pero ngumiti lamang siya sabay turo sa dingding ng hawak niyang bagay na singliit ng kalahating ballpen. Biglang nawala ang dingding. At pumasok kami at tumambad sa akin ang isang malawak na basement parking na puno ng mga sasakyan. Bigla ay nakaparada na kami. Pagkababa ay itinuro ako ni Bebel sa escalator. Ilang saglit pa ay nasa bukana na kami ng sambahan.
Pagpasok ko, nanduoon silang lahat. Ang buong pamilya ko at ang mga mukhang pamilyar sa akin. Umaawit ang kapulungan. “Patunguot Ko Ay Si Jesus.” Ang paborito kong Himno. Hinugot ko sa dibdib ang isang malalim na buntung-hininga. Pero biglang umikot ang paligid.

Nagulantang ako at nagising. Tulala, pero natuwa. Kilala ko ang paligid. Tiningnan ko ang kalendaryo, 2005. Ayos!

Ano ang ibig sabihin ng panaginip. Tumayo ako at pumikit. At sa aking balintataw ay nakito ko ang Unida, ang aking iglesia, sa harap ng isang magkasangang landas. Sa kaliwa ang pagbabago at sa kanan ang babala ng pananatili. Quo Vadis? Saan dapat magtungo?
(Sundan sa susunod na kabanata….)

"IGLAP!" Tsapter Por

Iglap!
Tsapter Por
“Sino ka? Ano ka?”

AYAW mo ng pagbabago.

Marahan akong umiling.

Gusto mo ng pagbabago.

Iling uli.

Hindi mo alam kung gusto mo o ayaw.

Bumunghalit ako ng tawa.

Ano na nga?

Hindi naman sa ayaw. Ang hindi ko matanggap ay ang pagbabago dahil gusto lamang ng pagbabago. Hindi ko rin gusto ang pagbabagong pumapalit ng kung ano ang mayroon na sapagkat hindi magtatagal ang mga ito ang magpapabago ng kung ano ang Unida. Hanggang sa hindi mo na ito makilala. Sapagkat ito ay kopya lamang ng mga ginaya sa iba.

A second-rate, trying hard copycat!

Ikaw ang nagsabi, hindi ako.

Ipaliwanag mo pa.

Kunin nating halimbawa ang dalawang anak ko. Si Grace at si Lady. Si Grace ay mahabang magpalda, si Lady ay mag-igsi. Si Lady ay nagso-shorts ng maigsi, si Grace kung magshorts man ay mahaba rin. Si Grace ay hindi mahilig sa make-up, si Lady ay mahilig. Si Grace ay agresibo, mahirap paiyakin, si Lady ay deliberate at madaling paiyakin. Si Lady ay kayumangging kaligatan, si Grace ay mapusyaw ng kaunti. Kung babaguhin mo ang mga kaangkinan nila, hindi na sila iyon. Hindi mo na maituturo na ito si Grace at ito si Lady.

Pero walang mali at walang tama. Basta iyon lang ang personalidad nila. Magkaiba. Duon mo sila makikilala. Nguni’t pareho ko silang anak. Parehong mahal at hindi itatatwa.

Iba ang Unida sa iba. Pero si Kristo pa rin ang ulo niya. Tulad din ng ibang iglesia na hindi niya kaparis kumilos, si Kristo rin ang ulo nila. Kailangan bang magkapare-pareho, kailangan bang manggaya?

Ano ang Unida? Ano ang personalidad niya? Marami na ang hindi nakakaalam, alam mo ba?

Ang unang halo ay ang nakaraan…
Mabilis ang bugso ng mga alaala. Parang marahas na agos ng tubig sa isang nabiyak na tubo ng MWSS. Hindi mapigilan. Nangungulit. Pabalik duun sa simula ng pagkakamalay.

Ang buhay, a ang buhay ay nagsimula nang unang mabuksan ang malay. Pagkaalam mo kung sino ka at kung ano ka.

Siyam ang mga batang nakaupo sa mga mahahabang bangko sa ilalim ng lilim ng mga mayayabong na mga punong kamatsile. Ang tatlo ay walang kakilos-kilos sa kinauupan nguni’t ang iba ay hindi mapakali sa kinalalagyan. Nagbabatukan, nagkukurutan, nagsasalyahan. Nguni’t lahat ay nagkakantahan sa kumpas ng aming guro sa escuela dominical na si Tita Tibang.
“Maliliit nating paa ipaglingkod sa kanya, kamay may kailangan n’ya sa gawang magaganda, lagi nawang maglingkod kami sa iyo Jesus…lalalalalalala…”

Nalimutan ko na ang letra pero ang dibdib ko ay puno ng ligaya dahil sa hugos ng alaala. Parang buhay na buhay ang tagpo at gusto-gusto kong magbalik sa panahon. At sa sulok ng isipan ay kinapa ko ang alaala. At natagpuan.

“Paaralang lingguhan ngayo’y winakasan. Paalam, paalam kami’y magbabait.”
Tapos na ang escuela. Nguni’t biglang may isang batang tumili at nagtatatarang, kinakamot ang batok. “Higad!” ang sigaw. At bigla napalis ang mga tao sa gitna.
“Huwag mong kakamutin, babaon ang bulo.” Malumanay na wika ni Tita Tibang. “Dali, kumuha kayo ng suka.” At kinarga niya ang bata.
Nakapaligid sa malayo ang mga bata at mga magulang at sa gitna ay naruon si Tita Tibang at pinapahiran ng bimpong may suka ang batok ng maliit na bata upang alisin ang makating bulo. At unti-unti ang palahaw ng iyak nito ay humupa hanggang sa maging hikbi na lamang at tuluyang mawala.
At ang tagpo sa muni-muni ko ay hindi makatkat ang mapagpalang kamay ng Dios sa lahat ng panahon sapagkat ako iyong bata, si Galying.

Ang lahat ay mayroong simula at mayroong wakas. Maliban sa Dios na naroon na bago magsimula at sa pagwawakas ng lahat ng bagay ay naruruon pa rin. Ang tao ay wala pa nang magsimula, nilikha siya pagkatapos na likhain ng Dios ang buong sangsinukob at ipinagkatiwala sa kaniya. Pero ang tao bagama’t wawakasan ng kamatayan ay hahakbangan ito patungo sa walang hanggang kung kasama niya ang Dios. Kung siya ay mananampalataya. Sapagkat nilikha siyang kamukha ng Dios upang maging walang hanggang kaakbay ng Anak ng Dios.
(Sundan sa susunod na kabanata….)